Techniki w masażu klasycznym

        Tak jak zapowiadałem w ostatnim poście dziś trochę opowiem o technikach w masażu klasycznym. Mamy kilka głównych technik, które wykonujemy w określonej kolejności. Oczywiście ilość technik masażu zależy od autora książki, w której są opisane.

     Wyróżniamy następujące techniki: głaskanie, rozcieranie, ugniatanie, oklepywanie, wibracja, roztrząsanie i kończymy zawsze głaskaniem. Wraz z rozwojem wiedzy o ciele ludzkim pojawiły się techniki wspomagające masaż klasyczny. Należy tu wymienić rolowanie, wałkowanie i mieszenie. Spróbuję w jak najprostszy sposób opisać każdą z wymienionych technik.

 

Głaskanie – jest techniką, której zadaniem jest pobudzenie receptorów skóry, zwiększenie przepływu krwi w układzie krwionośnym i przepływu substancji odżywczych. Głaskanie może być eksteroreceptywne czyli delikatne służące tylko pobudzeniu receptorów podskórnych. Może być powierzchowne, które pobudza układ krwionośny i odżywia skórę i głaskanie może być głębokie, wspomaga odżywianie w tkance łącznej i wymianę gazową (tlen, dwutlenek węgla). Głaskanie wykonujemy paliczkami, całymi dłońmi bądź pięściami w zależności od tego jak głęboko chcemy wykonać technikę. Technikę tę stosujemy również jako element terapeutyczny, pomaga w wyciszeniu emocji i przygotowuje organizm na mocniejsze bodźce

 

Rozcieranie – to technika głębsza i bardziej dynamiczna. Polega na wykonywaniu ruchów kolisto – posuwistych. W masażu klasycznym rozcieranie jest ruchem spiralnym podłużnym lub poprzecznym i podobnie jak głaskanie można go wykonać powierzchownie za pomocą opuszków palców lub głęboko za pomocą pięści. Za pomocą tej techniki opracowujemy powięzi, ścięgna torebki stawowe nadając im elastyczność. W ten sposób likwidujemy obrzęki, stany napięcia i z stany bólowe.

Ugniatanie – za pomocą tej techniki opracowujemy mięśnie. Polega na wykonywaniu ruchów unoszenia, uciskania i wyciskania tkanki mięśniowej. Stymuluje proces wymiany tlenu i dwutlenku w mięśniach, przyspiesza usuwanie kwaśnych metabolitów z mięśni powodując odpoczynek i powrót do stanu wyjściowego, reguluje napięcie mięśniowe, hamuje zanik mięśni, zwiększa elastyczność ścięgien. Ugniatanie należy wykonywać od przyczepów dalszych w stronę bliższych. Technikę tą wykonujemy podłużnie i poprzecznie oraz pionowo (uciski) względem przebiegu mięśni.

 

Oklepywanie – technika ta jest bardzo energiczna, wykonuję się rękami poprzecznie ułożonymi do włókien mięśniowych. Uderzenia powinny być krótkie, rytmiczne i szybkie. Oklepywanie można podzielić ze względu na tempo uderzeń (wolne, szybkie i bardzo szybie) oraz siłę działania (małej, średniej i dużej mocy). Pobudza mięśnie gładkie i poprzecznie prążkowane do skurczu, odżywia mięśnie, przyspiesza przemianę materii, znacznie zmniejsza pobudliwość nerwową, ułatwia ewakuację wydzieliny z drzewa oskrzelowego.

 

Wibracja – polega na przekazywaniu masowanym tkankom drgań mechanicznych o małej amplitudzie (0,5 – 1,5 cm) i dużej częstotliwości (400 – 500 drgań na minutę). Może być wykonywana ręką masażysty lub urządzeniem mechanicznym. Wibracja podłużna działa pobudzająco na układ nerwowy i mięśnie, zaś wibracja poprzeczna wycisza układ nerwowy i uspokaja mięśnie. Technika powoduje czasowe zaburzenia czucia, sprzyja przepływowi płynów ustrojowych i absorbcji czynnika wywołującego stan zapalny, przyspiesza przemianę materii i stymuluje przyrost tkanki mięśniowej.

 

Roztrząsanie – technika ta jest bardzo podobna do wibracji i w podobny sposób wykonywania, jednak amplituda drgań jest duża, częstotliwość mała. Drgania są wykonywane dłonią masażysty lub kończyną pacjenta. Roztrząsanie ułatwia transport tkankowy, rozluźnia mięśnie i aparat więzadłowy, poprawia krążenie, uelastycznia tkankę łączną.